Ik heb me inmiddels een ander blog aangemeten. Ten eerste omdat ik hiervan het password kwijt was, en ten tweede omdat dat andere blog makkerlijker werkt.

Jullie zijn derhalve van harte welkom op mijn nieuwe blog

http://only1dutchgirl.blogspot.com/

Tot ziens!!!

… niet te geloven dat het alweer zo  lang geleden is dat ik geblogd heb…. schaam me diep, moet toch eens wat meer tijd vrijmaken om hier eens wat vaker wat te schrijven… en belangrijker, wat foto’s te plaatsen… Merlin is alweer een jaar geweest en wil alsmaar naar buiten.. moet haar iedere keer onder in het trappenhuis gaan opzoeken.. dat beestje is me snel. Had haar beter Houdini kunnen noemen.. .

Maar goed, binnenkort meer, dat beloof ik…..

Grotendeels door de drukte op het werk, maar ook omdat het familietechnisch allemaal nogal hectisch was  de laatste tijd, heb ik al enige tijd niets gepost.

In vogelvlucht, het volgende is gebeurd. Zowel mijn broer als ik zijn jarig geweest, de katten zijn bij mij komen wonen, we zijn me de dream foundation weggeweest, maar het ergste wat gebeurd is, is dat Pa is overleden op 11 april 2007… de geboortedag van mama… ik kan het nog steeds niet bevatten dat ie er niet meer is.. vandaar dat ik het nu maar niet te lang maak. Binnenkort zal ik er eens voor gaan zitten en uitgebreider ingaan op de gebeurtenissen.

Tot gauw,

Angelique

Vandaag was een beetje dubbel. Aan de ene kant een beetje een feest omdat Pa jarig is, aan de andere kant erg verdrietig omdat het zijn laatste verjaardag was. We wisten dat allemaal, maar we hebben toch geprobeerd om te genieten, vooral omdat hij erzelf zo naar toe heeft geleefd. Hij is 67 jaar geworden vandaag!.

We hadden in overleg met Antonius een etentje georganiseerd voor de naaste familie.. en iedereen was er. Dat was iets dat Pa graag wou en vooral Maurice en Esther hebben heel erg hun best gedaan om iedereen bij elkaar te krijgen.

Toen ik om 12.30 uur in Antonius aankwam, pas Pa nog niet helemaal klaar. Hij was erg vermoeid van de ochtend en eigenlijk niet in staat om in een rolstoel naar de eetzaal (de serre) te gaan. Dus hebben we hem in overleg met de verpleegsters met bed en al naar beneden gebracht.

Iedereen stond hem al op te wachten met felicitaties en kadootjes. Hij is errug verwend!! Hij heeft lekker gegeten, maar na het dessert zagen we wel aan hem dat hij erg vermoeid was, dus hebben Esther en ik hem weer naar boven gebracht. Dat is nog een heel gedoe hoor, met zo’n groot ziekenhuisbed door de gangen manoevreren. Maar het is gelukt. Dus als het met deurwaarderen niks wordt, kan ik altijd nog met ziekenhuisbedden rond gaan racen.. (NOT)

Afijn, na nog een bakje koffie of thee zijn we weer allemaal op huis aan gegaan. Het was een mooie maar toch ook wel verdrietige dag!!

Om mijn zinnen wat te verzetten, nog maar wat aan mijn tags gewerkt.. De valentijn tags zijn niet helemaak geworden wat ik ervan verwacht had, maar de kerst tags beginnen ergens op te lijken. Nu maar hopen dat de paastags helemaal goed gaan. Als ze klaar zijn zal ik er een paar posten.

Tot gauw.

Gisteren voor het eerst een cropavondje bijgewoond… en dat was ontzettend gezellig.

Via het forum van Scrapware hadden we met zijn zessen afgesproken om te gaan croppen. Alleen was Diana jammer genoeg verhinderd wegens de griep   We hadden afgesproken in Alphen aan den Rijn, bij Gèraldine. Ik zou Karin ophalen in Capelle aan den IJssel, want dat ligt voor mij toch op de route.

Na 2 keer verkeerd te zijn gereden omdat Truus me zo’n beetje de verkeerde kant opstuurde !! kwamen we toch nog als eerste aan. De hele auto vol met spullen, t leek wel een volksverhuizing.. lol

Maar het was het waard!!! En zeker voor herhaling vatbaar. Veel gelachen en gebabbeld en stansjes geprobeerd. Het is toch even afwachten hoe het allemaal gaat tenslotte, maar wat mij betreft ga ik zo weer.

Voor we het wisten was het al half twaalf, dus was het tijd om naar huis te gaan. Onderweg werden we een beetje lacherig van alle rotondes die we tegen kwamen maar de terugrit ging aanzienlijk sneller dan de heenreis…

Vandaag weer een paar foto’s van Merlin ontvangen. Ze is weer weer gegroeid en wordt al een echt dondersteentje. Daar krijg ik nog wat mee te stellen hoor!!!!

Zoals het er nu uitziet, zal ik dus een krab/klimpaal moeten gaan aanschaffen..

Volgens de kenners is het een poesje, maar dat moet ik eerst nog zien. Maar goed, ik heb de naam Merlin gekozen en daar blijft het bij. Of het nu een poesje of een katertjes is.. Het heet Merlin!!!

Groetjes,

Angelique

Er was al een weeralarm afgegeven en iedereen stond op scherp vandaag… Er was sneeuw voorspeld, dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Files, treinen die niet meer zouden rijden, paniek al om dus… ‘t viel allemaal reuze mee, al zag dat ervanochtend nou niet bepaald zo uit.

Er is inderdaad sneeuw gevallen, en niet zo’n beetje ook. Ik vind dat maar niks, vooral omdat er van ons verwacht wordt dat we dan toch naar buiten gaan. Ik heb maar zo voorzichtig mogelijk gedaan, maar om in een sneeuwstorm bij iemand aan te bellen, en dan een envelop te schrijven is geen pretje.. Vooral om dat een pen en nattigheid niet samengaan en schrijven dan bijna onmogelijk wordt.

Afijn na een bezoekje aan de belastingdienst met 130 beslagen, en even buurten op het parket toch maar begonnen in IJsselmonde… rampzalig!!!! Sneeuw, sneeuw, sneeuw en geen pekelwagen in de buurt natuurlijk. Ik voelde mijn wielen af en toe zo onder me wegglijden.

Heb het dan ook al snel voor gezien gehouden en ben teruggegaan naar kantoor. Daar heb ik er best wel lang over gedaan om mijn route uit te werken Duh!!!!! Wat wil je. maar goed, na het (laten) instempelen van mijn route voor morgen, kon ik om 18.15 uur eindelijk naar huis. Nou ja huis.. eerst naar het huis van pa om wat spullen op te halen, en daarna nog naar Pa in Antonius. Al met al was ik dus eindelijk om 20.15 uur echt thuis.. heb maar snel wat opgewarmd in de magnetron…. lekker gezonde (bwah).

Met Pa ging het wel. Ze hadden hem gewone kleren aangetrokken, gelukkig eindelijk eens geen pyama. Hij had bezoek gehad van de dokter met drie studenten aan wie hij het verhaal van zijn ziekte heeft verteld. Best wel vermoeiend, maar hij hoopte echt dat ze er wat aan hadden voor hun studie.

De dokter had hem ook gevraagd hoe hij zichzelf zag.. nou dat was natuurlijk niet zo moeilijk.. als een eigenwijze binnenvetter, die nooit opgeeft en blijft vechten tot het einde toe.. (Had nog gelijk ook, duh!!! Ik heb dat echt niet van een vreemde hóór!!).

Nou tot zover dan maar.. tot de volgende keer!!

Om maar met de deur in huis te vallen, ik heb nu eindelijk mijn eigen blog.. Heb het al eerder geprobeerd op een andere site, maar daar ben ik al zolang niet op geweest, dat ik niet meer weet hoe het werkt.. vergeten te bookmarken… slim!!! NOT!!! En dat niet alleen, ik weet zelfs mijn password ervan niet meer. Uithuilen en opnieuw beginnen dan maar.

Dus nieuwe dag nieuwe kansen. Ik zal proberen regelmatig te schrijven…

groetjes,

Angelique